Home

When will I see you again........

Op vrijdahg 15 juni worden wij om 8.00 uur opgehaald. Tot onze verrassing is het busje 10 minuten eerder dan gepland !!!! Zoals jullie inmiddels begrepen hebben is het tijdsverschil tussen de Europese tijdsnotering en de Ethiopische 6 uur. Dit levert dagelijks aardige verwarring op maar ook wanneer je met een Ethiopier afspreekt dat hij je om 7.00 komt ophalen kun je daar gemakshalve 15 - 30 minuten bij optellen.

Eindevaluatie Affini

De middag is vandaag besloten met een eindevaluatie op het kantoor van Affini.

Van het lesgeven op de scholen is niets terecht gekomen. Dit was enkel te wijten aan de examenweken op de scholen. Jammer maar het was niet anders.
Vrijwel iedere dag zijn we bij een community aanwezig geweest. als er geplant werd tussen 7.00 en 8.00 uur ben ik er bij geweest.
Ik heb een paar trainingen mogen geven aan de communities. Samen met Sonja zijn er een groot aantal huisbezoeken afgelegd en hebben we een inzicht gekregen in de problemen van de verschillende gezinnen en communities. De constateringen/problemen zijn besproken tijdens evaluatiegesprekken aan het einde van iedere week.
Uiteindelijk is er van uit een deel van de donaties voor 70 kinderen schoolmateriaal gekocht en uitgedeeld. Voor 6 kinderen is passende schoolkleding besteld die volgende week beschikbaar is.

De laatste dag in Awassa

Uiteraard wordt ik vandaag wakker met gemengde gevoelens.

Ook een beetje pijn. Pijn die ik aan mij zelf te danken heb. Nadat ik mij 3,5 week zorgvuldig heb ingesmeerd met beschermingsfactor 30 (!!!!!!!). Dacht ik gisteren wat kan mij gebeuren?
Na het insmeren van mijn 'wasbord' dacht ik laat de rest maar zitten. Nou wat ik dus heb laten zitten voel ik nu genadeloos.

Om 7.00 uur, na het ontbijt met Demissie, vertrekken we naar Hogane Waicho.
De community is aan het werk op de heuvel als wij aankomen. Ik begroet de mannen en vrouwen stuk voor stuk, wat inhoudt schouder bumpen en omhelzen. Tijdens het omhelzen kloppen de meeste (oudere) vrouwen mij zachtjes op de schouderbladen.
Er wordt niet geplant. Plastic resten worden opgeruimd en de boomspiegeltjes worden ontdaan van onkruid. Een zwangere geit wordt weggejaagd naar beneden.

Even rust ...........tijd voor ijsvogels

Image

Na het bezoek aan de school met weeskinderen nemen wij even wat tijd voor ons zelf. We bezoeken het Haille Resort. Even rusten, lekker in het zonnetje en nadenken over de laatste dag morgen.

Kijkend over het zwempad en genietend van het uitzicht over het meer. Zie ik al snel een ijsvogeltje. Het vogeltje zit in een boompje en duikt plots in het zwembad. Dit herhaalt zich 3 keer en vervolgens gaat het vogeltje zich rustig poetsen. Steeds dichter weet ik het vogeltje te naderen om wat foto's te schieten. Dit lukt prima. Ik blijf mij verbazen dat veel vogels zich laten benaderen. Rond het middaguur spot ik nog 2 soorten ijsvogels en een paar andere gevederde vrienden. Ook fotograaf ik wat hagedissen en een libelle.

De tijd vliegt voorbij en om 14.00 moeten we er vandoor omdat we nog een afspraak hebben met Ararso.

Cadeaus van een jonge vriend

Image

Vandaag woensdag 13 juni om 8.30 uur naar Worancha vertrokken met een speciale bedoeling. Mika de 11 jarige zoon van collega Brigitta had speciaal voor kinderen, leeftijdgenootjes, in Ethiopie een groot aantal school benodigdheden gekocht. Eerst had hij allerlei spulletjes van hem zelf mee willen geven maar samen met zijn moeder heeft hij deze pennen, stuffen, potloden enz. ingekocht, zie foto 1.

Nu lijkt het simpel om wat weg te geven in Ethiopie. Op straat wordt je continu geconfronteerd met mensen van allerlei leeftijden die bedelen. Je ziet overal kinderen die schaars gekleed zijn of nauwelijks kleding dragen. Echter als je ook maar iets zou uitdelen ben je binnen 30 seconden omsingeld door tientallen mensen(kinderen), het risico van ruzie of gevechten is dan groot.
Dit ondervinden we dagelijks alleen al wanneer je een foto wilt maken.

Afspraken nakomen

Image

Vandaag dinsdag 12 juni. Zal het vandaag ook weer zo'n onvergetelijke dag worden als gisteren? Die gedachte schiet door mijn hoofd wanneer ik om 6.15 uur naar de bakker loop. Het is de bedoeling dat wij vanmorgen de 3 gezinnen bezoeken die wij een donatie hebben gegeven van 900 birr (= 45 euro). Met dit geld, populair gezegd een mini krediet, kunnen de 3 gezinnen een eigen handeltje/onderneming opstarten.

Om 7.30 komen we bij het eerste gezin aan in de Tulo-community. Dit is het gezin waar wij 600 birr hebben geinvesteerd in de aankoop van maismeel en koffiebonen. De vrouw gaat deze produkten door verkopen aan de buren en hoopt op dze wijze een kleine winst te maken die gebruikt zal moeten worden om weer nieuwe produkten aan te kopen. Voor de man was 300 birr gereserveerd om ondermeer mesjes aan te kopen voor een elektrische tondeuse.

De nieuwsgierigheid om te poseren

Image

Ongetwijfeld is het al opgevallen hoe gemakkelijk met name kinderen op mijn foto's zijn vastgelegd.
Hier in Ethiopie kun je je fototoestel niet te voorschijn halen of er springen onmiddelijk kinderen voor je lens. Soms is dat wel eens vervelend maar doorgaans levert het mij ook hele leuke en dankbare momenten op.
De spontaniteit, de ondeugende ogen en de lachende gezichten maken het eenvoudige om fraaie portretjes te maken.
Wanneer je een foto maakt worden de kinderen helemaal enthousiast als ze de foto op het beeldschermpje zien. Als er moeders in de buurt zijn komen die ook aangehold om te kijken.
Ook oudere mensen gaan graag op de foto wanneer ik dat vraag. Daar zie je echter dat een formele pose wordt aangehouden wat, naar ik vind, een foto vaak minder interessant maakt.
Als het gaat om foto's maken leef ik mij hier helemaal uit.

De ballonnen

Image

Ik heb van collega Maarten een zakje meegekregen met 100 ballonnen. Ik wist niet goed hoe hier mee om te gaan. Be More mensen had mij gewaarschuwd: ga niet zomaar dingetjes uitdelen, het beeld van de buitenlander die dingetjes uitdeeld willen wij niet versterken. Ook werd mij in Ethiopie al heel snel duidelijk dat het uitdelen, bijvoorbeeld ook aan een bedelend kind, snel er toe leidt dat uit alle hoeken en gaten er kinderen te voorschijn komen wat aanleiding geeft tot onmogelijke en ongewenste situaties.
Alleen al het nemen van een foto of het lopen op straat geeft al snel commotie en opdringerige situaties

Toch had ik de ballonnen vandaag meegenomen en toen het uitdelen van de schoolmaterialen was beeindigd heb ik de zak ballonnen aan Ararso gegeven met de opmerking wil je ze uitdelen aan de kleine kinderen die vandaag niets hebben gehad.

Wat we voor zo weinig geld betekenen

Image

Ik wordt vanmorgen, maandag 11 juni, om 05.45 opgeschrikt door mijn telefoon die in de woonkamer gaat. Toch maar even uit bed komen, misschien is er iets mis in Nederland.
Het blijkt Ararso te zijn. Van zijn gebruikelijke onduidelijke manier van telefoneren wordt ik niet veel wijzer, ik antwoord als ik hem versta en begrijp: ja, we zijn weggegeweest, ja we zijn gisteren thuis gekomen, ja ik ben nu wakker ........
Onderweg in de bajaj belt hij weer, het proces herhaald zich: ja ik ben onderweg, ja waar ik nu ben kan ik niet uitleggen, ja ik zie je zo.........

Aangekomen bij de heuvel van de Tulo community is het al behoorlijk druk.
Even later komt Ararso met een aantal mannen aangelopen. Hij stelt ze voor, het betreft iemand van de overheid, een Ethiopische zakenman die al 30 jaar in Nederland woont en iemand van de pers.

Eerlijke prijs?

Image

Op zondag, 10 juni, vroeg opgestaan om een mogelijke zonsomgang te bewonderen. Als ik buitenkom is alles nat, staan er plassen en is de lucht bewolkt. De zon komt bijna te voorschijnt maar verdwijnt vervolgens achter wolken sluiers.

Wanner we om 7.00 afscheid nemen van onze gastheer blijkt al na een paar meter dat het bereiden van het pad bijna onmogelijk is. Verschrikt bemerken we dat ons busje alle kanten opglijdt tijdens de afdaling. Even later zitten we vast in de modder. Eerst wordt met stenen geprobeerd het busje vrij te krijgen, dit lukt niet. Dan komen 2 boeren ons helpen en met behulp van afgekapte bamboe lukt het om de bus weer op een stuk begaanbaar pad te krijgen. Vijf minuten later zitten we op de weg naar beneden die door gravel verhard is. De schrik zit er bij ons wel in, wat gaan we nog meemaken vandaag?

Zaterdag 'gefladder'

Image

Zaterdagochtend 9 juni loop ik om even over zes buiten. Ik heb mij voorgenomen om de zon boven de bergen op te zien komen. Als ik aan de rand van het terrein sta te kijken wordt ik al snel aangesproken door een groepje Ethiopiers die ook uit Awassa zijn gekomen. Om 6.20 is het zover de zon komt langzaam te voorschijn. even later komen ook mijn reisgenoten uit hun lodges en eten we om 7.30 uur ons ontbijt. Voor de verandering eet ik weer eens havermout pap.
Ons busje staat om 8.30 uur klaar en we rijden naar het Nech Sar Nationaal park. Lopend gaan we een stukje regenwoud verkennen. ook hier worden we vergezeld door een gewapende parkwachter.
Op de zonverlichte plekken fladderen tientallen vlinders, van klein tot groot, in uiteenlopende kleuren. Het lukt mij niet om de vlinders op de foto te krijgen, telkens als ik scherp stel vliegen ze er weer vandoor.
We zien kolibri's vliegen.

Heeee Martien, heb je al krokodillen gezien?

Image

Vrijdagochtend 8 juni, worden wij om 6.10 uur opgehaald met een minibusje om met twee medevrijwilligers en een Hollandsche student/stagair naar Arba Minch te reizen.

De afstand bedraagt ca. 350 km en de reis duurt ruim 7 uur. De eerste uren gaat het prima, de asfalt weg is goed. We zien de gebruikelijke taferelen. Overal mensen en dieren die op en langs de weg lopen. Keer op keer hard remmen doordat dieren midden op de weg liggen en lopen. Zigzaggend, langs gaten, andere voertuigen. Vaak een controle. Op een gegeven moment rijdt er zelfs een agent mee die een stukje verderop moet zijn.
Vaak proberen de mensen langs de kant van de weg ons busje ook aan te houden om mee te kunnen rijden. In ons geval stopt de chauffeur nooit omdat het busje vol zit met ook een gids en een technische man aan boord.

In het donker met de zusters

Image

Het lukt ons, donderdagavond, toch nog om in het internetcafe om 18.30 Eyob, de docent van de Technische Hogeschool, te ontmoeten en hem het filmpje op YouTube te laten zien. Na het filmpje zegt hij een grondboor te kunnen maken. Ik ben erg benieuwd. Als het niet gaat lukken zal ik, op de een of andere manier, een grondboor uit Nederland moeten laten meenemen of opsturen.

Om 19.30 uur zitten wij in het restaurant van Hotel Pina te eten. Het eten is hier wel wat duurder maar is altijd voorzien van diverse soorten groenten.
Naast mij zitten 6 zusters, in het wit gekleed eat een mooi contrast geeft met hun bruin gekleurde ledematen.

Hulp in de huishouding

Image

Vorige week zaterdag is voor het eerst ons huis grondig schoongemaakt.
Wij waren de eerste vrijwilligers die in dit huis kwamen wonen. Een stofzuiger kennen ze niet en de lokale bezems zijn ook niet echt prettig om mee te werken. Dus is zaterdag een jonge dame eerst ons huis grondig aan het schoon vegen en dweilen geweest. Ook is na 2 weken het beddegoed gewassen. Dit wassen gebeurt ' op de hand ', al met al is zij 4 uur aan het werk geweest.

Sonja heeft de gelegenheid gelijk te baat genomen om te vragen of zij ook onze kleren wil wassen. Dat wilde zij graag want elke mogelijkheid om iets te kunnen verdienen wordt gretig aangepakt en wij hebben er een goed gevoel bij: het scheelt ons tijd en wij generen wat inkomsten voor deze vrouw.
Na 3 dagen geen water bleek gisteravond de kraan het weer te doen.
Vanmorgen om 6.00 uur snel gecontroleerd, er kwam nog steeds water uit.
Water wat overigens sterk is gechloreerd.

Mannen onder elkaar

Image

Een vrouwelijke collega vroeg al heel snel hoe zit dat toch met die Ethiopische mannen. Op straat lopen opvallend veel mannen hand in hand. Is de Ethiopische man homo, zo ja waar komen dan al die kinderen vandaan?

Homofilie is niet erkend in Ethiopie, ondermeer de religies veroordelen homifilie. Het hand in hand lopen is, volgens onze gids, heel gebruikelijk en past bij een goede vriendschap.

Ook keek ik de eerste keer wel even verschrikt op toen Asnake het nodig vond om zijn hand om mijn knie te leggen. Tot dat moment vond ik het in zekere mate onprettig dat ik tijdens 'werkuren' geacht werd altijd een lange broek te dragen. Inmiddels geldt het credo: ' alles went, zelfs een Ethiopische vent '.

Ook vrouwen lopen wel hand in hand maar duidelijk minder vaak.
Koppels zie je zo nu en dan hand in hand lopen. Zoals ik reeds eerder beschreven is zoenen in het openbaar ' not done '.

Alle berichten

Martien Lelij

Name: Martien Lelij
Leeftijd: 64

Was vrijwilliger bij Affini van 21 mei 2012 tot 15 jun 2012