Heeee Martien, heb je al krokodillen gezien?

Vrijdagochtend 8 juni, worden wij om 6.10 uur opgehaald met een minibusje om met twee medevrijwilligers en een Hollandsche student/stagair naar Arba Minch te reizen.

De afstand bedraagt ca. 350 km en de reis duurt ruim 7 uur. De eerste uren gaat het prima, de asfalt weg is goed. We zien de gebruikelijke taferelen. Overal mensen en dieren die op en langs de weg lopen. Keer op keer hard remmen doordat dieren midden op de weg liggen en lopen. Zigzaggend, langs gaten, andere voertuigen. Vaak een controle. Op een gegeven moment rijdt er zelfs een agent mee die een stukje verderop moet zijn.
Vaak proberen de mensen langs de kant van de weg ons busje ook aan te houden om mee te kunnen rijden. In ons geval stopt de chauffeur nooit omdat het busje vol zit met ook een gids en een technische man aan boord.
Als we halverwege Sashamene en Arba Minch zijn houdt het bestaan van asfalt op. De rit die dan aanbreekt is niet te beschrijven, gedurende bijna 2 uur is het hobbelen, klotsen, bonken, heen- en weer geslinger en dit alles in combinatie met, schat ik, zo'n 80 - 90 decibel herrie. Door het geratel en gebonk verwacht je dat het busje ieder moment uit elkaar zal vallen of dat er steeds onderdelen zullen verdwijnen. Ook dit stukje van de reis is eigenlijk nauwelijks te beschrijven, je moet het meemaken.

Uiteindelijk komen wij toch heelhuids maar versuft in Arba Minch aan. Het is dan 14.00 uur en we gaan gelijk lunchen. Tijdens de lunch, waar een klein hertje ( heet een 'dikkie dik', zo klink het in het Amhaars) langs onze tafel loopt, wordt ik opeens door een man aangesproken die met andere aan een tafel zit tegenover ons. Hij stevent op mij af op een wijze die zou doen vermoeden dat ik hem al jaren ken. Niet dus, het blijkt een Amerikaan te zijn uit Iowa die met zijn 2 kinderen en familie in Ethiopie. Hij heeft zijn 2 kinderen een aantal jaren geleden geadopteerd en laat ze nu het land zien, geweldige ervaring natuurlijk.

Arba Minch is een stad van ruim 300.000 inwoners. Er staat een universiteit waar ruim 10.000 studenten studeren. Het is een belangrijke stad voor de zuidelijke regio. En 1x per jaar is er een groot feest waarbij, als ik het goed heb begrepen, meer dan 65 stammen uit de regio's rond A. M. aanwezig zijn.

Arba Minch is geleden aan 2 meren. De namen ben ik effe kwijt. Het ene meer is tevens het grootste meer van Ethiopie. De meren zijn van elkaar gescheiden door een smalle landtong die bestaat uit heuvels/bergen. Deze landtong wordt: "de brug van God" genoemd. De meren hebben geen verbinding met elkaar. De gids wist te vertellen dat als dat wel zou gebeuren een groot gedeelte van A. M. zou overstromen.

In de 2de helft van de middag maken we een boottocht op het kleinste meer. Na eerst over wederom een verschrikkelijke landweg te hebben gereden bereiken we een moerras-achtig gebied. Twee "militairen" houden met wapens de wacht om ons toeristen te beschermen tegen zo wordt verteld vissers die wel eens mensen willen beroven.
Op het meer is het rustig, de hemel is bewolkt er heerst een serene rust. Wel zitten er onder de luifel van het bootje grote horzels waar de dames allerminst van zijn gecharmeerd. Er breekt bijna paniek uit wanneer ik een horzel dood sla die op mijn schouders zit en pardoes terecht komt bij de benen van een vrouwelijke collega.
De omgeving is weer adembenemend. In bomen zitten visarenden die je al van grote afstand ziet door hun hagewitte kop en nek. Purperreigers staan in het water en wanneer we denken de eerste boomstammetjes in het water te zien drijven blijken die te verdwijnen als we dichterbij komen: de gids vertelt ons dat dat dus krokodillen zijn. Als we bijna aan de overkant zijn ontwaren we, op afstand, kleine eilandjes die rijzen en dalen. Als we dichterbij komen blijkt het een kudde nijlpaarden te zijn. Wat een magnifiek gezicht, ze blazen af en toe water de lucht in. Tonen hun niet geringe kont (je moet er niet aandenken dat ze uien gegeten hebben), duiken onder en komen weer boven. We blijven wel op voldoende afstand. het is bekend dat de hippo's vanwege hun afmetingen nogal eens onderschat zijn, zij behoren echter tot de allergevaarlijkste dieren voor de mens.

Een grote kleine vriend vroeg laatst: "heeee Martien, heb je al krokodoillen gezien?". Nou dat heb ik en ik kan een ieder vertellen dat krodillen in Blijdorp zien heel wat anders is dan er op 2 meter voorbij varen of er rustig tussendoor te drijven. Ik kan het iedereen aanbevelen.
Krokodillen 'varen' als boomstammetjes voorbij totdat de boot een kreek invaart. Hier zien wij "hele grote jongens" weg sluipen en liggen er ook een paar roerloos op de oevers.

Sinds een aantal jaren mag er niet meer gejaagd worden op krokodillen en Hippo's. Naast deze dieren zien we ook een kolonie pelikanen. Helaas geen flamingo's die trekken tijdens dit seizoen naar andere oorden om te broeden.
Na een meer dan indrukwekkende boottocht rijden we terug naar ons resort om in een klein restaurant in A.M. 's-avonds te genieten van heerlijke tomatensoep en gegrilde Tillapia uit het meer.

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

Lieneke

Hoi, Martien, wat een beesten zeg, gelukkig hadden ze geen honger. De foto's zijn weer prachtig!!!
Dat van de horzel ken ik, wat een klappen geef je dan en altijd raak, weer een minder. Groet Lieneke

faisal

Ha Martien,
Practige fotos mooie dieren, dat je allemaal van zo extreem dichtbij meemaakt is een geweldige ervaring. Als ik zo lees kan ik me voorstellen wat een prachtig land het is. Ik heb nooit eerder zoiets niet meegemaakt dat iemand de tijd neemt om zo een dagboek bij te houden. Ik denk iedereen dit leest zal het boeiend vinden. Groetjes Faisel .......

Marga

Hoi Martien,
Altijd weer leuk om een aantal van de verhaaltjes achter elkaar te lezen.
Wat een contrast met zo'n Resort. Moet voor jullie toch ook een vreemde gewaarwording zijn.
Dat die verschillen zo groot zijn. Blijf me verbazen over hun mentaliteit wat initiatieven betreft.
Dit komt zo nooit goed, volgens mij. Net zo als met die bomen en schapen, dat gebeurd dan toch keer op keer. Het is maar goed dat er weer een nieuwe groep komt na jullie. En dan maar hopen, dat toch een aantal mensen steeds meer leren om toch ook initiatieven te nemen. Gaaf zeg die Hippo's en krokodillen in het echt. Wat een leuke foto's. Volgens mij een goede afwisseling om zo te genieten van de natuur .

Groetjes Marga

helene

Wat een prachtige fotos en wat veel contrasten in dit land.
Ik ben benieuwd of je je al echt thuisvoelt of niet?
genieten maar!

ron

Hoi Martien, Dat ziet er spectaculair uit. Geen land voor angsthazen. Als ik al je verhalen/belevenissen/ervaringen zo lees is het ook geen land voor negatievelingen. Lijkt me trouwens wel moeilijk om altijd maar weer tegen de voor hen waarschijnlijke grote problemen op te moeten boksen om ze toch een stap te helpen. Knap dat je het zo positief blijft ervaren.
Hoi je taai!

Martien Lelij

Name: Martien Lelij
Leeftijd: 64

Was vrijwilliger bij Affini van 21 mei 2012 tot 15 jun 2012