Afspraken nakomen

Vandaag dinsdag 12 juni. Zal het vandaag ook weer zo'n onvergetelijke dag worden als gisteren? Die gedachte schiet door mijn hoofd wanneer ik om 6.15 uur naar de bakker loop. Het is de bedoeling dat wij vanmorgen de 3 gezinnen bezoeken die wij een donatie hebben gegeven van 900 birr (= 45 euro). Met dit geld, populair gezegd een mini krediet, kunnen de 3 gezinnen een eigen handeltje/onderneming opstarten.

Om 7.30 komen we bij het eerste gezin aan in de Tulo-community. Dit is het gezin waar wij 600 birr hebben geinvesteerd in de aankoop van maismeel en koffiebonen. De vrouw gaat deze produkten door verkopen aan de buren en hoopt op dze wijze een kleine winst te maken die gebruikt zal moeten worden om weer nieuwe produkten aan te kopen. Voor de man was 300 birr gereserveerd om ondermeer mesjes aan te kopen voor een elektrische tondeuse.
Als we binnen komen begint de vrouw des huizes (=hutje) onmiddelijk met de koffieceremonie. Tussendoor wordt door Demissie de 'papierwinkel' ingevuld. Het mag gezegd worden bij alles wat gedaan wordt volgt een absurde bureaucratische administratie. Gelukkig klopt alles.

Als laatste actie moet de vrouw tekenen voor de aankopen. Zij is, zoals een zeer groot deel van de mensen in Ethiopie volledig analfabeet. Een handtekening plaatsen kan zij niet. In Ethiopie gaat men dan als volgt te werk. Op de rechterwijsvinger wordt met een pen op de vingertop een rondje ingekleurd en vervolgens wordt de vingertop op het papier gedrukt.
Als je goed kijkt kun je dit op foto 5 terug vinden.

Na een uur is de koffie gereed. Er zijn 3 'broodbolussen' gekocht. Sonja en ik besluiten samen er een te delen waardoor er 1 overblijft voor de aanwezige gezinsleden, 3 volwassenen en 4 of 5 kinderen. Demissie heeft in de zijne zijn tanden al gezet, hij heeft helaas totaal geen gevoel bij wat er tijdens onze bezoeken speelt en eet er altijd lustig op los.
De vrouw des huizes accepteert dat wij 1 bol overlaten en vervolgens verdeelt zij de bol onder de verdere aanwezigen, wij zijn daar blij mee.
Ik hoop dat dit voor mij een van de laatsyte keren is dat ik zoute koffie drink. De Ethiopische (zoete) koffie is bijzonder lekker, de zoute koffie smaakt naar Noordzeewater.
De man die wij natuurlijk ook willen spreken blijkt ergens anders te zijn. wij spreken af om terug te komen.
Er volgt een heel dankbaar afscheid, de vrouwen klampen zich aan je en houden je zo lang mogelijk tegen zich aan gedrukt.

Buiten spreken wij nog de vader van de man. Hij is oud en ziek, ik begrijp longkanker. Hij zit ingedoken, in de ochtendzon, helemaal gewikkeld in een deken voor zijn hutje. In mijn beleving zit hij te wachten op zijn naderend einde. In dat besef heb ik moeite mee om mij om te keren en weer verder te gaan.

Aangekomen bij het 2de gezin volgt dezelfde procedure. Voor deze vrouw is de volledige 900 birr gebruikt om produkten aan te schaffen die zij gaat door verkopen. Dit betreft: maismaal, graan, koffiebonen en zout.
We houden het kort, de administratie wordt afgehandeld. En ook hier worden wij overladen met dankuitingen.

Het 3de hut is van het gezin wat leeft in een erbrmelijk slechte hut. De hut is min of meer verrot, de wanden bestaan meer uit open lucht dan uit hout en leem.
Voor 400 birr zijn produkten gekocht die de vrouw gaat verhandelen. Vijfhonderd birr is gereserveerd voor herstel en renovatoie van haar hutje.
De vrouw geeft aan al actie te hebben ondernomen en er is reeds hout besteld. Wij hebben een diepe bewondering voor deze vrouw. haar man is geestesziek, zij leeft onder erbarmelijke omstandigheden maar komt toch krachtig en positief op ons over. Graag hadden wij gezien dat nieuwe vrijwilligers haar de komende weken zouden kunnen helpen met de renovatie. Helaas zijn er de komende 4 weken geen vrijwilligers aangemeld voor Affini. Wij hebben er wel vertrouwen in dat de situatie zal verbeteren.

Dan worden wij opgewacht door de vrouw die woij als eerste hebben bezocht. Het blijkt dat haar man verderop in de community is. daar aangekomen zien we een stoel klaar staan. De man begroet ons hartelijk laat zijn tondeuze zien en de nieuwe mesje. Ik schrik als ik de apparatuur en het verlengsnoer zie. Het is verschrikkelijk oud, alles is min of meer aan elkaar geknoopt. In een versleten tas zitten zijn verdere benodigdheden om het kappersvak uit te oefenen.

Verwachtingsvol kijkt hij mij aan, Demissie begint al te grinniken, Sonja lacht mij hartelijk toe.
Inwendig geniet ik, zij hebben er geen weet van dat ik vorige week in gebarentaal de man heb duidelijk gemaakt dat als het hem lukt om zijn spulletjes in orde te maken hij mijn sik eraf mag halen. Ik ben wel heel verbaast dat hij het zo goed heeft begrepen.
Er staan de nodige mannen, vrouwen en kinderen te kijken. Er is hilariteit als ik in de buitenlucht plaats neem op de stoel.
Een versleten, vaalwitte shortje komt uit de tas. Ik vind het prima maar de echtgenote van de "kapper in spe" doet haar halsdoek af en die wordt vervolgens over mijn schouders gedrapeerd.

De spanning is te snijden als ik probeer uit te leggen wat er wel verwijderd mag worden en wat er over moet blijven.
Dan gaat de stekker er in, er gebeurt helemaal niets. Kom ik daar gemakkelijk van af? Het hele snoer wordt 3 keer gecontroleerd voordat blijkt dat er op 1 van de 6 "knooppunte" een draad los zit.

Ik voel als het ware al de pijn van uitgerukte baardharen. Dan klinkt een zacht gezoem en voel ik de tondeuze over mijn kin glijden. Heel voorzichtig doet de kapper zijn werk en na 10 minuten ben ik zo glad als de achterkant van een nijlpaard.
Als ik vervolgens de kapper betaal met 10 birr (=0,50 euro) weet hij niet wat hem overkomt.
Iedereen is blij en niet in de laatste plaats ik zelf: dit was een hele mooie ochtend!

In de middag bezoeken wij weer de Technische Hogeschool. Zij hadden ons gisteren bevestigd dat er een proefexemplaar was gemaakt van de grondboor.
Na enige formaliteiten tonen onze 2 technische vrienden hun werkstuk. Het ziet er inderdaagd goed uit. De principes die er aan ten grondslag liggen zijn begrepen.
We gaan in optocht naar buiten. En op het universiteitsterrein mag ik onder het toeziend ogen van een groot aantal studenten met de boor aan de slag.
Het valt mij zeker niet tegen. We bespreken de verdere aanpassingen, krijgen eten en drinken aangeboden en verlaten, zeer tevreden, om 16.30 uur het terrein.

Om 17.00 uur spreek ik telefonisch Ararso en stel hejm op de hoogte van het resultaat met betrekking tot de grondboor. Enthousiast komt hij even later naar het internetcafe om mijn foto te bekijken.
Morgen had ik een dag ingepland om de nodige handleidingen te kunnen fabriceren in het internetcafe. Ararso denkt er anders over., mogenmiddag bijpraten en projectplannen maken. Het zij zo, ik vermoet dat ik over een paar dagen vermoeid maar zeker tevreden naar huis zal vliegen.

Na het leren omgaan met de cultuur, na de nodige communicatieproblemen enz. valt deze week alles in z'n plek.
Sonja en ik zijn zielsgelukkig met de resultaten die nu tot stand komen. Het is niet groot en wereldschokkend maar wat wij zien en nu meemaken geeft ons wel het gevoel dat wij iets op een positieve wijze kunnen betekenen in de situatie van een aantal medemensen die onder geheel andere omstandigheden op deze wereld zijn terecht gekomen.

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

Lieneke

Gewldig Martien je was de eerste klant en je sikje is eraf. Ik ben heel benieuwd of het zondag weer is aangegroeid. Die foto's spreken boekdelen. Moet je menemen naar je kapper die kijkt zijn ogen uit. Misschien heeft nog iets liggen van scharen enz, Fijn dat de grondboor klaar is en werkte , inderdaad valt alles nu in de laatste dagen op z'n plaats. Geniet nog even Lieneke

fam Polet

Hallo Martien,
Wij hebben tot nu toe al je mooie verhalen gelezen maar zijn niet zo,n natuur talent als jij met schrijven. Hebben veel respect voor wat jij daar met de anderen voor deze mensen doen. Ook zal dit een mooie en grote ervaring in jou leven hebben. Het zal je zwaar tegen vallen denk ik als je weer terug bent in dit gestresde nederland. Nog gefeliciteerd met je dochter hebben vernomen dat zij het theorie examen heeft behaald op naar het praktijk examen.
Wij wensen je een goede en veilige terug reis naar nederland en willen je verhalen en ervaring nog wel op een mooie zonnige dag met een drankje en zonder kakkerlakken aanhoren.
Groetjes de Poletjes.

Christa

Waar is de foto met het eindresultaat?????

Volgens mij hebben jullie daar alle emoties die er bestaan wel meegemaakt inmiddels. Lijkt me mooi, maar ook vermoeiend? Lees uiteraard nog steeds je prachtige verhalen en krijg af en toe kippenvel over de gebeurtenissen die je allemaal meemaakt zeg.
Geniet nog even van de laatste dagen en ben benieuwd hoe je straks terugkijkt op deze ervaring, als je weer in ons koude kikkerlandje bent.

Martien Lelij

Name: Martien Lelij
Leeftijd: 64

Was vrijwilliger bij Affini van 21 mei 2012 tot 15 jun 2012