Cadeaus van een jonge vriend

Vandaag woensdag 13 juni om 8.30 uur naar Worancha vertrokken met een speciale bedoeling. Mika de 11 jarige zoon van collega Brigitta had speciaal voor kinderen, leeftijdgenootjes, in Ethiopie een groot aantal school benodigdheden gekocht. Eerst had hij allerlei spulletjes van hem zelf mee willen geven maar samen met zijn moeder heeft hij deze pennen, stuffen, potloden enz. ingekocht, zie foto 1.

Nu lijkt het simpel om wat weg te geven in Ethiopie. Op straat wordt je continu geconfronteerd met mensen van allerlei leeftijden die bedelen. Je ziet overal kinderen die schaars gekleed zijn of nauwelijks kleding dragen. Echter als je ook maar iets zou uitdelen ben je binnen 30 seconden omsingeld door tientallen mensen(kinderen), het risico van ruzie of gevechten is dan groot.
Dit ondervinden we dagelijks alleen al wanneer je een foto wilt maken.
Bij onze keuze om schoolmaterialen uittedelen, in de Tulo community, heeft de community zelf met ons beslist wie wel en wie niet wat kreeg. Bij het uitdelen van de ballonnen had Ararso een stok nodig om de kinderen in bedwang te houden.

Na er goed over nagedacht te hebben heb ik kontakt opgenomen met mijn collegavrijwilligster Annika. Zij heeft de afgelopen weken gewerkt op een schooltje met weeskinderen. In overleg met haar heb ik besloten om deze gift van schoolmaterialen bij de schoolleiding te brengen. Zo gezegd zo gedaan.

We arriveren om 9.00 bij het schoolgebouwtje en spreken eerst met het hoofd en 2 docenten. Zij zijn erg blij met de gift en spreken hun warme waardering uit als zij horen dat de gever een schooljongen uit Nederland is.
Zij gaan er voor zorgen dat waar nodig deze materialen aan geselekteerde kinderen wordt gegeven of dat het in de klas gebruikt zal worden, bijvoorbeeld het gekleurde krijt.

Dan gaan we even in de klasjes kijken. Er zijn 5 klassen die volledig gevuld zijn. Ik denk in elke klas toch al gauw zo'n 30 - 50 kinderen.
De leeftijden van de kleintjes, 4-5 jaar, de oudsten 11 - 13 jaar.
Als we in het 3de klasje staan gaan de kinderen met de juffrouw ineens voor ons zingen. Wat een vreugde, wat een lol en spontaniteit. Er wordt geklapt, het is een kabaal van jewelste. In eerste instantie sta je perplex maar je wordt al gauw meegesleept en ga je de kinderen aanmoedigen.

Het is zo mooi die glinsterende oogjes in zo'n donker klasje!

Dit ritieel herhaalt zich ook in het 4de klasje.
Dan komen we in het klasje met de jongste kinderen. Zij zitten niet op stoeltjes of in bankjes maar liggen relext op de grond. Ook hier worden wij onthaalt met gejuig, gezang en geklap.

Voor de verandering heb ik e.e.a. ook kort gefilmd zodat later ook mijn jonge vriend kan zien en horen wat hij teweeg heeft gebracht.

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

Barbara

Nou Martien, ik heb genoten van al je mooie verhalen en ook hele mooie foto's. Als je tuis bent raak je volgens mij nog niet uitgekletst. Goede reis terug en tot weer in de Hoek. groet Barbara

Brigitta

Hoi Martien,

Namens Mika bedankt voor de foto,s en de mooie manier waarop je zijn cadeautjes voor de kinderen daar hebt besteed. Heel leuk.......super!

Gr,

Brigitta en Mika

Martien Lelij

Name: Martien Lelij
Leeftijd: 64

Was vrijwilliger bij Affini van 21 mei 2012 tot 15 jun 2012